13-15 ม.ค. 51

โก ทู เดอะ เข้าค่ายย

บพ.(ผู้บำเพ็ญประโยชน์) เดินทางไปจังหวัดนครนายก

ไปยัง ศูนย์ฝึกอบรมที่ 2 (เขาใหญ่) จ. นครนายก

เป็นครั้งแรกกับการไปเขาใหญ่

วันแรก

รถออกเดินทาง 10 โมงครึ่งง ตรงเวลามากกๆ

ใฃ้เวลาปรามาน 2 ชม. ก้อถึงงแล้ววว

เป็นการไปเข้าค่ายที่ไกลที่สุดด

แบบว่า ถนน แรกๆๆ ก้อดีอยู่หรอกนะ

เริ่มเข้าในอุทยานเขาใหญ่ เท่านั้นแหละะ

ไอเราก้อนี่เลยย หาที่เหมาะๆ นอนซะเลยย

แบบว่า มึนหัวมากๆ มันชันนิดหน่อยย

แล้วแบบมันคดเคี้ยวอ่ะนะ โหห ตอนนั้น แบบปวดหัวจี๊ด

แต่ก้อผ่านไปด้วยดี พอไปถึงก้ออรีบลงจากรถเลยย

แบบเมื่อยตูดมากๆๆ อ่ะ แล้วเบาะนึงนั่ง 3 คนอ่ะนะ

ไอเราก้อตูดเล็กซะด้วยยย 5555 5

พอไปถึงก้อพิธีเปิด แบบว่าร้อนโคตรๆๆอ่ะ

บางคนเค้าก้อได้ยืนในร่ม เค้าคงทำบุญกันมาดีอ่ะเนอะ

ไอเรานี่ซิ ทำบาปไว้เยอะซะล่ะมั้งง ร้อนโคตรๆ เลยย

พอพิธีเปิดเส็ด ก้อไปเปลี่ยนชุดมั้งง จำไม่ได้แล้วอ่ะ

พอเปลี่ยนเส็ด ก้อเข้าหอประชุมแล้วก้อทำกิจกรรม

กิจกรรมแรก* คือ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในน้ำ

ก้อจับกลุ่มกันไป (แบบหลอกให้จับบอ่ะ) เกิดอาการเซ็งง

แต่พอได้กลุ่มแล้วก้อโอเครอ่ะ ทำให้เราได้เพื่อนเยอะดี

รู้จักใครหลายคนนเลยย แล้วก้อเชื่อมสัมพันธมิตรไปด้วยเลยย

พอกิจกรรมนี้เส็ดก้ออาบน้าม กินข้าาว มั้งงง

พอเส็ดแล้วว ก้อ ดูดาว* ยามค่ำคืนน แบบว่า ดาวเยอะมากๆ

เห็นดาวชัดมากๆๆอ่ะ แล้วแบบเหมือนดาวมันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมอ่ะ

เว่อไปแมะ 555 5 ได้เห็นดาวอังคารด้วยย สีส้มสว่างสดใสมากๆๆ

พอดูดาวเส็ดก้อ โก ทู เดอะ เต้นนท์ เข้านอนนแล้ววว

เค้าบอกว่า หนาววมาก  แต่ก่อนนอน ร้อนโคตรอ่ะ (ตอนอยู่ในเต้นท์)

แต่ข้างนอกมานก้อหนาววอยู่พอสมควรร ไม่ถือกับหนาวมากก

พอนอนหลับไปแล้วนี่ซิ โอ้โหห ขดตัวแทบไม่ทันนน

หนาวมากๆๆอ้ะ แต่นอนในถุงนอน โคตรจาอุ่นเลยยย

วันที่สองง

ตอน ตี 3 เพื่อนๆที่น่ารักทั้งหลายย ก้อตื่นขึ้นมาคุยกันนน

มันบ้ากานรึเปล่าก้อไม่รู้ แล้วคุยกันไม่ใช่เบา
ไอเราก้อหลับๆตื่นๆอยู่ด้วยย ทำให้นอนไม่หลับเข้าไปใหญ่เลย

แต่สุดท้ายก้อ หลับไปสักแป๊ปนึงง ก้อยังดีก่าไม่ได้นอนนน

ตื่นปรามาน ตี 5 เพราะเค้าเป่านกหวีดเรียกก ก้อไปแปรงฟันน

กิจกรรมี่สอง* คือ การดูนก แทบจาไม่เห็นนกสักตัวว

เพราะเราเสียงดังกันไปหน่อยย เอิ๊กๆๆ

เวลาเจอนกนะ ไอเราก้อส่องดูอย่างมั่นใจเลย

สุดท้ายก้อไม่เห็นอาราย เพราะใช้กล้องไม่เป็นนน

อยากเห็นนกเงือกอ่ะ แต่สุดท้ายก้อผิดหวังง

พอดูนกเส็ด ก้อกินข้าวว แล้วก้อเตรียมตัวเดินป่า

ออกเดินป่าเวลา 11 โมงง(กลุ่มเกือบสุดท้าย) กลุ่มแรกเค้าไปตั้งแต่ 10 โมงง

ไม่จงไม่จดมันแระ ชักเริ่มเหนื่อยย

แล้วแบบมันทางเริ่มแคบ เริ่มมมีเถาวัลย์เยอะแยะไปหมด

เดินไปเรื่อยยๆ ไม่เบื่อเลยย หนุกหนานดี พอเที่ยงก่าๆๆ

ก้อกินข้าว กินมันในป่าา นี่แหละ แต่แบบ ว่า กินอย่างไม่มีความสุขอ่ะ

มีทั้งผึ้ง ทั้งต่อ มารบกวนน แบบ กลัวอ่ะ มันบินใกล้ๆ กู ใกล้ๆหัวเลยอ่ะ

แล้วได้ยินเสียงมันบินอยู่ใกล้ๆอะ สุดจาระทึกกเลยยย

ผึ้งแบบ เห็นมือเราเป็นอารายก้อไม่รู้อ่ะ เดินเล่นอย่างสบายอารมณ์

ไอเรานี่แบบ ใจเต้นรัว แล้ววอ่ะ มันกลัวเจงๆอ้ะ : (

พอกินเส็ดก้ออ เดินต่อไปเรื่อยยๆ ทางนี่ก้อแบบ

ขึ้นเขา ลงเขา ลงห้วย ลงลำธารร (น้ำแทบจาไม่มีเลยอ่ะ ออกแนวแห้งแล้งง)

การเดินป่า นี่ก้อดีหลายอย่างนะ ทำให้เรารักเพื่อน และรู้ว่าเพื่อนรักเราา

ไม่เคยเดินป่าที่ไหนน หนุกหนานเท่านี้มาก่อนนเลยยย มีฟามสุขเจงๆๆ

พอไปถึงน้ำตก ที่ๆทุกคนนนั่งพักกันอยู่ เหมือนแบบถึงที่พักแล้วว

แต่ที่จริงเค้าให้นั่งพัก เพื่อทำกิจกรรมต่อไปเฉยๆๆ

นั่งรอปรามาน ชม. กว่าๆๆ ตอนแรกก้อดีหรอก หลังๆเริ่มนาน ชักเบื่ออ

เราได้ออกปรามาน 3 โมงครึ่ง 4โมงง จากน้ำตกก

กลางทางก้อจามีพี่วิทยากรอยู่ ไม่น่ากลัวเท่าไหร่

แล้วก้อเดินกันไปเป็นขบวนน โหห แบบใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มอ่ะ

แต่รู้อยู่แล้วแหละว่าทางมันคงไม่ลำบากมากเท่าไหร่หรอกกก

พอเดินไปสักพักก พี่แกก้อให้หยุด แล้วก้อเล่าเรื่องกวางน้อยให้ฟังง

แล้วพี่แกให้เราเดินกันไปทีละคนอ่ะ ทั้งๆที่ปิดตาอยู่อ่ะ

คิดในใจ "เอาแล้ววกู ใจเริ่มสั่นน" แต่เราก้อนั่งนิ่งงต่อไปป

ถึงตาเราแล้วว พี่แกก้อจับเราลุก มีกติกาว่า

ห้ามมปล่อยมือจากเชือกเด็ดขาดด

พี่แกก้อพาเราไปจับเชือกแล้วก้อให้เราเดินไปเองง

เดินไปเรื่อยๆๆ ไปเจออีพลอยย ใจก้อกลัววนะ

แต่พอเจอเพื่อนแล้วมันเหมือนรู้สึกดีขึ้นอ่ะ ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกอ่ะ

แล้วแบบเวลามีอาราย พลอยมันอยู่ข้างหน้า มันโดนก่อนตัลหลอดอ่ะ

แล้วมันก้อจาคอยบอกว่า หลบตรงนู้น ตรงนี้นะ ระวังนะ ทำให้เราไม่โดดนอารายเลย

แต่มานก้อโดนไปหลายรอบบ อยู่ พอเราหายไป มันก้อคอยตะโกนเรียก "อีอุ้ย อยู่ไหนน"

ไอเรากะผองเพื่อน ก้อแหกปากลั่นป่าเลย สักพักนึงงง

เราก้อเริ่มตั้งสติได้ เริ่มเงียบบ แล้วบอกกับเพื่อนว่า

พอเปิดตาแล้ววแบบ โหห พวกพี่ๆ อาจารย์ ยืนยิ้มแป้นเลยอ่ะ

แล้วคือเราโดนเปิดตาก่อน แล้ว พลอย ปราง ขิม ยังอยู่อ่ะ

มันก้อตะโกนแหกปากก ด่าหมูป่ากันไป เตะ ถีบกันเต็มที่

แบบนานสักพักนึงอ่ะ พอเราหายไป อีพลอยก้อเรียกอีก

"อีอุ้ยหายไปไหนอ่ะ" ทั้งๆที่เราโดนเปิดตาไปเรียบร้อยแล้วเค้าบอกว่าให้เงียบๆ

เราก้อเลยยืนรออยู่ก่อ น ไปพร้อมมกันนน สักพักพวกนั้นก้อโดนปล่อยย

กิจกรรมนี้ ชื่อว่า กิจกรรมกวางน้อยย *

กิจกรรมนี้ เค้าจาสื่อให้เรารู้ถึงความรูสึกของกวางที่ไม่มีทางสู้

จากกหมุป่าหลายๆๆตัว โดยที่มันมีอยู่ตัวเดียว โดดเดี่ยว และ เดียวดาย

กลับมาถึงปรามาน 5 โมงง ถึงกลุ่มเกือบสุดท้ายยย คนอื่นเค้าอาบน้ามกานหมดแระะ
เราเพิ่งถึงง แต่ก้อดีเหมือนกาน เพราะว่าจาได้ไม่ต้องแย่งอาบกับใคร

เราก้ออาบอย่างสบายอารมณ์เลย สระผม อาบน้ามมม หอมฟุ้งงง 555 5

พอเส็ด ก้อกินข้าาวว แล้วเค้าก้อเปิดวีดีโอตอนที่เราเล่นกิจกรรมกวางน้อยกัน

แบบเปิดดูแล้วแบบ ปวดท้องเลยอ่ะ ขำสุดๆอ่ะ ฮาโคตรๆเลยยอ่ะ ภาพหลุดของแต่ละคน

ก้อถือว่าทำได้ดีทุกกลุ่มเลยแหละะ

กลุ่มเรานี่แบบปิดท้ายย เลยยาวหน่อยย

กลุ่มอุ้ยเต้นนเพลง มาทำไม เป็นภาคอีสานกันน

คิดท่ากันตอนไปเข้าห้องน้ำ พอออกจากห้องน้ำ ก้อเต้นนเลย

ผ่านไปด้วยดี ปิดท้ายด้วยการ ร้องเพลง พ่อแห่งแผ่นดิน และ เพลงแสงหนึ่งง

พอเส็ดรอบกองไฟ พี่เค้าก้อมีกิจกรรม แสงเทียน อารายสักอย่างงอ่ะ

เค้าให้จุดเทียน แล้วก้อเล่าเรื่องเกี่ยวกับสัตว์ป่าา โคตรน่าสงสารเลย

เค้าจาสื่อให้เราช่วยกันอนุรักษ์สัตว์ป่า ไม่ทำร้ายสัตว์ ปรามานนี้แหละ

แล้วก้อปิดท้ายด้วยให้อาจารย์ผูกข้อมือให ้ แล้วก้อเข้านอน

คืนนี้หนาวน้อยกว่าเมื่อคืนอีกอ่ะ โคตรจาร้อนอ่ะ ก่อนนอนอ่ะ

แต่พอนอนไปก้อเหมือนเดิมม เริ่มหนาวว เริ่มขดตัวเหมือนดักแด้ 555 5

อุณหภูมิ ขณะเล่นรอบกองไฟ ปรามาน 19 องศาเซลเซียสส

ไม่ค่อยจาหนาวสักเท่าไหร่ อากาศกำลังเย็นสบายยย เลยแหละ

อากาศดีมากๆเลยอ่ะ เย็น สบาย บริสุทธิ์

ได้เห็นกวาง เห็นเก้งง ขี้ชะมด ขี้เก้ง ขี้กวางง (บริเวณใกล้ๆเต้นท์)

วันที่สาม (จาได้กลับบ้านแล้ว)

ตื่นน 6 โมงง ตื่นมาก้อแปรงฟันกินข้าว อาหารรสชาติใช้ได้เลยยแหละ

พอกินเส็ดก้อให้เข้าหอประชุมม ให้เขียนความรู้สึกถึงการเข้าค่ายย

แล้วก้อให้ตัวแทนนักเรียน ครู แล้วก้อพี่เลี้ยงมาพูดความรู้สึกก

แล้วก้อปิดท้ายยด้วย การถ่ายรูปหมู่ แล้วก้อ รอรถ เตรียมตัวกลับบ้าน

ได้ออกปรามาน 11 โมง ครึ่งมั้งง ถึงโรงเรียนก้อปรามาน 2 โมง เกือบครึ่งง

แล้วก้อกลับบ้าน โดยอาศัยปรางกลับด้วย เอิ๊กๆๆ ประจำ

** ทุกช่วงเวลาที่อยู่ในป่า ชั้นจะจดจำมันไว้ในใจไม่ให้ลืมเลือนน**